Video's

Video ProBuild Lions WebTV game vs. Wereldtickets.nlSuper Cup NBB Dameseredivisie 2010: Lions-Den Helder (ProBuild Lions WebTV)Flashback: Brian Laing (toen Seton Hall, nu Magixx Pl. for KidsRights)

Beeldverslagen

Foto's Henk Eggens van GasTerra Flames-BS WeertFoto's Anneke Wals ProBuild Lions-Wereldtickets.nl (74-55)Foto's Harry Kraak van Tubbergen-Den Helder (89-99)

Wedstrijden

De Stand

JEUGDIGE NEDERLANDSE PASSIE TROEFT DUITSE ROUTINE AF

JEUGDIGE NEDERLANDSE PASSIE TROEFT DUITSE ROUTINE AF

Of het genoeg is voor handhaving in de A-divisie weet je nooit, maar de Oranjevrouwen boeken vast en zeker vooruitgang. Als je een tegenstander als Duitsland twee keer vier minuten lang het scoren weet te beletten, en met 64-57 wint, mag je dat gerust stellen. Fel, intens en met passie, met soms fundamentele - dus evenzo kapitale - missers. Zó was Nederland-Duitsland in de Nijmeegse Horstacker te omschrijven.

DOOR MICHEL KRIEK

Je vraagt je wel eens af of die A-divisie niet te vroeg komt voor de Oranjevrouwen. Het team is immer zó jong. Maar ja, die promotie is nu eenmaal een feit, net als de aanstaande wedstrijden tegen Litouwen, Italië, Kroatië en België. Gisteren, in Borken, leek het er tegen Duitsland één helft op alsof het Nederlands vrouwenteam op dat niveau (nog) niks te zoeken heeft. Na rust toonden de vrouwen van Meindert van Veen en zijn assistent René Spandauw echter aan dat ze in ieder geval twee karaktereigenschappen bezitten die op het hoogste niveau punten kunnen opleveren: vechtlust en veerkracht. Dat had Oranje ook vandaag nodig, tijdens de return in de Nijmeegse Horstacker.

Kijken naar de tribunes kun je alleen maar constateren dat de kwaliteit van het Nederlands vrouwenbasketbal nog altijd schromelijk wordt onderschat. Een wedstrijd bezoeken van de beste speelsters van Nederland betekent namelijk getuige zijn van spektakel en een niet aflatende werklust - er wordt niet verzaakt. Dat kan ook niet tegen een land als Duitsland, dat kan putten uit een zowel brede als diepe vijver vol talent én een indrukwekkend arsenaal van Europese topspeelsters. Nee, dat zijn geen amateurs, maar vrouwen die basketballen bij clubs met een budget tussen de drie ton en de acht miljoen. Alleen al routinier Linda Frölich kan met haar jaarsalaris de helft van de NBB Dameseredivisieteams draaiende houden. Om maar een beetje perspectief te geven.

Spandauw zei onlangs nog dat Duitsland met zeker 30 punten verschil van Nederland zou moeten winnen. Alleen gebeurde dat vandaag andermaal niet. Sterker nog, net als tegen Groot-Brittannië leek het er steeds meer op dat Oranje gewoonweg meer talent heeft. Als de topvrouwenteams in ons land met budgetten van rond de 150.000 euro kunnen gaan werken en de NBB een dikke jas mag aantrekken, dan verdwijnt het Nederlandse basketbal nóóit meer uit die A-divisie. En onze Oosterburen hebben dan helemaal niet zo veel zin om wéér tegen die verdammte Niederländer te spelen. Na een goedbedoeld, maar wat rommelig en daardoor kwakkelend eerste kwart (12-13) draaide de Oranjemachine in de tien minuten erna op volle toeren. Met als gevolg dat Nederland met een even fraaie als verrassende 32-25 mocht gaan rusten.

Wat was er allemaal gebeurd? Om te beginnen waren beide teams in het openingskwart slordig in de afwerking. Dat had overigens ook te maken met de defensieve kracht die de speelsters aan beide zijden van het parket etaleerden. Myrthe Beld zorgde met een driepunter voor de eerste Nederlandse voorsprong, maar het was met name de routine van Fröhlich - ze noteerde vanavond een double-double - die de bezoekers telkens weer aan de positieve kant van de score bracht. Maar de grandmaster van het Nederlandse vrouwenbasketbal wist wel hoe hij het tij kon keren. Van Veen zei simpelweg: "Meer druk op de bal geven, anders lopen ze zo langs ons heen." Daar was niets van gelogen. Een grotere truc was echter het hanteren van de full-court press; voor de vaste volgers van de bondscoach geen grote verrassing, maar voor de Duitsen een kwelling. "We hadden in Borken gezien dat ze het daar in de tweede helft ook al moeilijk mee hadden." Ook daar viel geen speld tussen te krijgen. Door de press kreeg Nederland sneller en vaker de bal, en dan waren daar bijvoorbeeld Marlous Nieuwveen (zeven punten op rij) Anouk Biesters (driepunter) er als de kippen bij om de op snelheid verkregen ruimte om te zetten in fraaie scores. De tegenstandsters kregen daarentegen vier minuten lang niet één bal door de ring.

Dat het, zeker binnen een jong team als Oranje, kan verkeren, bleek meteen na rust. Nu was het Nederland dat met geen mogelijkheid punten aan het totaal wist toe te voegen. Kansen waren er wel, maar echt open schoten werden door Duitsland minutenlang verhinderd. Aanval na aanval kantelde de wedstrijd. Wat daarin zeker een rol speelde was de blessure van Nieuwveen, die de tweede helft aan de kant bleef, en de vroege foutenlast van Leonie Kooij. Aan de andere kant bood het de allerjongsten de gelegenheid te laten zien of ze dit niveau aankunnen. In eerste instantie zou je, ook afgaand op het verbale geweld van Van Veen, denken van niet. Er werden té veel fundamentele, fatale foutjes gemaakt die door de uitgekookte Duitsen te vaak tot scores werden gepromoveerd. Maar naarmate het kwart vorderde, kwam de een na de ander steeds beter in haar ritme - kenners weten hoe belangrijk ritme is voor een basketballer. Heel knap, want de bondscoach wisselde door dat het een lieve lust was. Niet minder dan 14 speelsters, tegenover Duitsland 11, betraden het parket in de steeds sfeervollere hal. Desondanks schoot Oranje een schamele negen puntjes binnen, terwijl de tegenpartij het dubbele produceerde. Kortom, de bezoekers stonden na lange tijd voor (41-43) en het vierde kwart moest de beslissing brengen.

De laatste tien minuten van Oranje vragen om een ode van tien pagina's. Laten we het er maar op houden dat het meest verbazingwekkende was dat de youngsters een enorme duit in het zegezakje deden. Natuurlijk stonden de meest geroutineerde speelsters er op de belangrijke momenten. Maar wie had gedacht dat Rachel Roubehie-Fissa scorend de kar zou trekken? Of een wereldpass zou geven op oud-teamgenootje Rianne de Roos, die wel raad wist met het buitenkansje én de vrije worpen die ze moest nemen. En Sharon Beld mogen we zeker niet vergeten, die als eerste, in het derde kwart, de lont in het kruitvat stak. Losse ballen waren ineens niet meer veilig en de rebound was een sure shot voor Nederland. Maar ook de piepjonge Chatilla van Grinsven, speelster van Colorado State (NCAA 1), stak al reboundend een lantaarnpaal tussen de Duitse spaken. Als het standbeeld van een onttroond heerser viel het machtige buurland om. Slechts bij de gratie van een hoog vrijeworppercentage kon Duitsland nog enigszins in het spoor blijven, al waren ze dat vooral bijster. Een kwart soeverein met 23-14 van de Oosterburen winnen én de wedstrijd met 64-57 is een enorme opsteker richting de ras naderende, loodzware Europese campagne. Hoe enorm, was af te lezen aan alle gezichten, inclusief die van de technische staf. Daarop stond geschreven: no way dat wij gaan degraderen. Je hoeft maar één keer getuige geweest te zijn van de vechtersmentaliteit van dit Oranje en je gaat er vanzelf ook in geloven.

Scores Nederland: Anouk Biesters en Rachel Roubehie-Fissa 11, Marlous Nieuwveen 9, Tanya Bröring, Myrthe Beld (7 steals) en Rianne de Roos 7, Maaike Klein, Chatilla van Grinsven (6 rebounds) en Leonie Kooij 3, Sharon Beld 2.

Later de interviews.

© Archieffoto: Fotogijs.nl

Auteur: Powerforward.nl
Reacties

Ik heb de wedstrijd gezien in de Horstacker en ik heb enorm veel respect voor dit team. Ze winnen van Duitsland niet met een rotatie van 5-8 speelsters nee bijna iedereen maakte aardig wat minuten(vooral de jonkies Klein, Grinsven en Ligthart)Dit was vooral vanwege de blessure van Nieuwveen en de foutenlast van Leonie en Myrthe maar dan nog. Foutenlast en blessure weggerekend en ze hadden deze game met minstens 15p verschil gewonnen.

Reageer!

Verplichte velden zijn met een * gemarkeerd


Veiligheidscode