b l o g – STROPDAS EEN STUKJE STRAKKER

Dit seizoen ga ik niet zo veel wedstrijden van de manneneredivisie bekijken. Op de een of andere manier heeft die competitie vrijwel onopgemerkt flink aan uitstraling ingeboet. Een proces dat zich jaren geleden in gang zette. Veel uitstraling heeft de vrouweneredivisie eveneens niet. Maar dat komt louter door een gebrek aan financiële middelen, en zeker niet door het gebrek aan inzet óf kwaliteit van 's lands beste basketbalsters - wat een talent loopt er rond óp het veld!

Bij de mannen is een gebrek aan 'intensiteit' schering en inslag. Ik zou er liever vanuit gaan dat ze er iedere wedstrijd voor wíllen gaan, alleen niet altijd kúnnen. Er is er echter iedere speelronde minstens ééntje te vinden die de kantjes eraf loopt. Coaches, bestuurders en sponsoren houden daar absoluut niet van, net als supporters. Al helemaal niet als het fulltime profs betreft. Vanaf de tribune kun je iemand die op dat moment zijn geld niet waard is wat toeroepen of uitfluiten, voor de roerganger van een basketbalteam ligt dat wat ingewikkelder. Alleen schoppen helpt niet, je moet tegelijkertijd een fluwelen handschoen aantrekken. Weet je eenmaal hoe dat mechanisme werkt, dan zet je een speler doorgaans in één beweging op zijn plaats. Dat gezegd hebbende, moet je als coach op zijn tijd onbuigzaam en spijkerhard zijn.

Ik kan me herinneren dat Pep Clarós, coach van het toenmalige Hanzevast Capitals uit Groningen, meedogenloos was tegenover al dan niet incidentele flierefluiters. Even los van het waanidee van de Catalaan dat het rendabel zou zijn in de Nederlandse competitie constant een full-court press te spelen, wie ook maar aarzelde bij het zetten van een trap, kon meteen gaan zitten. De handdoek die de betreffende speler toegeworpen kreeg om het wat laffe zweet van de huid te deppen, was geweven van een stevige tirade in slecht Engels en agressief ogende handgebaren. Bij Clarósʼ opvolger Marco van den Berg waren de rapen ook gaar, mocht je je onttrekken aan de ʻteamafsprakenʼ. Ik stel me zo voor dat een blik vanonder die stevige wenkbrauwen vandaan voor de meesten afdoende was. Ton Boot, die andere spraakmakende oud-coach van de Groningers, veranderde bij het mentaal falen van spelers in een voormalig-USSR partijcoach: gehoorzaam, respect- én succesvol zijn óf de basketbalgoelag - warme aandacht of ijzige kou.

Op de een of ander manier heb ik het gevoel dat Hakim Salem, de huidige coach van GasTerra Flames, uit een ander soort hout is gesneden dan de zojuist besproken houwdegens. Jong hout kan te buigzaam zijn. Eerlijk is eerlijk, ik heb hem nog niet persoonlijk gesproken. Ik schrijf hier als columnist. Vooral gut feeling dus. Bij mij overheerst het gevoel dat hij op dit moment niet over alle vaardigheden beschikt om lastige macho's onder de duim te houden. Of liever: probleemloos hun opdrachten te laten uitvoeren. Er zijn meer coaches die daar in hun eerste jaren moeite mee hadden, sommigen niet zo weinig ook. Toen ik, op afstand, hoorde dat de succesvolle oud-jeugdcoach van ABC Amsterdam hoofdcoach van de meest vermogende basketbalclub van Nederland zou worden, heb ik me even afgevraagd of ze daar in Groningen gek waren geworden. Niet ten nadele van Salem - hij heeft lef en ambitie getoond door deze zware klus op zich te nemen, maar ten nadele van het management in de Martinistad.

Veel verstand van basketbal heb ik niet, daarom uit ik me nu in algemene zin. Als je (weer) kampioen wilt worden, zeker met een nieuw team, heb je doorgaans een ervaren coach nodig die weet wat het is om een landstitel te pakken. Er zijn maar heel weinig José Mourinhos op deze wereld. Met een jonge coach kun je het meestal schudden. Daarnaast blinkt de Groninger trots al jarenlang niet uit in het aantrekken van de juiste (mix van) Amerikanen. De kampioenslichting Bauscher-Dourisseau lijkt meer een toevalstreffer en vakmanschap van Van den Berg, dan het resultaat van een zichtbaar, jaren eerder uitgezet technisch pad. Mijn gevoel? Ze doen maar wat. Met een dikke beurs louter gemiddelde bankspelers contracteren en niet eens een top-center... dat het bestaat. Kortom, aan Salem is gevraagd kampioen te worden op een paar prachtige voetbalschoenen waarvan een deel van de noppen ontbreekt. Het kán, maar je mag je afvragen of het zin heeft een kampioenschap te eisen van een onervaren coach, die ogenschijnlijk niet voorzien is van de juiste middelen.

Inmiddels vragen de supporters van 'Donar' zich af wat dit seizoen in vredesnaam moet gaan brengen. Als je een flink deel van de bezoekers van het gastenboek van Donarbasketbal.nl mag geloven, allesbehalve het beste. Ook al bevinden zich in Martiniplaza onder het publiek aardig wat kenners, ik kijk liever wat ik zelf kan ervaren. De Groninger supportersvereniging heeft op de website een video van de persconferentie geplaatst, die na het verlies van de Flames tegen Landstede werd gehouden. Kijk je op dat filmpje naar Herman van den Belt, dan zie je een coach zoals hij in deze prille fase van de competitie hoort te zijn: ongeacht het resultaat, zich steeds realiserend dat zijn team in opbouw is. Bij Salem zag ik dat niet. Ik zag een coach in, minstens, lichte paniek. Ik zag een coach wiens vertrouwen een tik heeft gekregen. Ik zag een coach die even vergeten was dat je stapje-voor-stapje kampioen wordt. Bovenal zag ik een coach die op dat moment meer leed onder de onverwachte nederlaag dan zijn spelers.

Even twijfelde ik nog, maar op het moment dat hij tegenover een aanwezige journalist suggereerde dat deze aan zijn stoelpoten aan het zagen was, wist ik het zeker: Salems stropdas is sinds afgelopen donderdagavond een stukje strakker gaan zitten. Simpelweg omdat hij nu ervaart dat er een stel onwillige, ongehoorzame kapsoneslijers in zijn team rondloopt. Dwarsliggers. Er is amper een coach te vinden die er lol in heeft ervaren profs in het gareel te houden. Het is potverdikke geen boot camp. Wie trekt er überhaupt zulke kerels aan? Titelfavoriet zijn de Flames voorlopig niets meer of minder dan bijvoorbeeld Aris en de Magixx, dat lijkt me duidelijk. Misschien blijven ze zelfs de underdog. Kan de knoop van die das meteen wat losser. Relax, Hakim. Arik Shivek zou jou dit leerproces van harte gunnen. Doe dat zelf ook.

Met hart en ziel,

Michel Kriek.

© 2011Op deze column rust copyright. Zonder de toestemming van de schrijver is publicatie en duplicatie van deze tekst verboden.

 

Meer Powerforward.nl

• “TIJD VOOR NIEUWE GENERATIE BASKETBALBESTUURDERS”
• b l o g – GROOTMOEDIGHEID OF KLEINZIELIGHEID?
• EREDIVISIE SPELEN VAN 25.000 EURO
• b l o g – STROPDAS EEN STUKJE STRAKKER
• EEN KORTE UPDATE VOOR MIJN LEZERS
• GEZELLIGE BEDOENING IN BEMMEL
• b l o g - KLAAR MET DIE HORDES AMERIKANEN
• “JONGEREN MOTIVEREN MEER TE BEWEGEN EN TE SPORTEN”
• b l o g - JA, IK BEN ERMEE GESTOPT
• “O NEE, DACHT IK, NIET WEER!”
• b l o g - EINDELIJK WEER NBA
• “JE ZIET DAT WIJ GEEN MOMENT OPGEVEN”
• SLORDIG, SPANNEND DUEL EREDIVISIEDEBUTANTEN
• YVONNE VAN DAALEN NAAR LEKDETEC.NL
• QUARTERBACK VOOR MAGIXX PLAYING FOR KIDSRIGHTS
• BATOUWE BASKETBALL GAAT LEKDETEC.NL HETEN
• SERIEUZE VERSTERKING VOOR WCAA GIANTS
• MARKEL HUMPHREY WEER IN HET LIMOENGROEN
• CTO AMSTERDAM IN DE NBB DAMESEREDIVISIE
• “WEINIG MENSEN DIE ÉCHT WETEN WAT IK ERVOOR GEDAAN HEB”
• “JE MOET VERTROUWEN IN JEZELF ÉN ELKAAR HEBBEN”
• “JE KUNT ER ALLEEN MAAR BETER VAN WORDEN”
• “WE ZIJN EEN CLUB DIE MET HET HART WIL WERKEN”
• DIVISION III-SPELER VOOR LANDSTEDE BASKETBAL
• COLLEGE-TOPPER VOOR MAGIXX PLAYING FOR KIDSRIGHTS
• ZWARE KNIEBLESSURE KRIS BIESTERS
• “IK GA HEUS NOG WEL EENS IN DE NBA SPELEN”
• NEDERLANDSE ROLLERS EUROPEES KAMPIOEN
• GROOTSE OPENING SEIZOEN NBB DAMESEREDIVISIE
• FIBA EUROPE SCHAFT DIVISIESTRUCTUUR AF