b l o g - KLAAR MET DIE HORDES AMERIKANEN

Voor alle jeugdopleiders van Nederland. Houd vol.

In de jaren dat ik als journalist van Powerforward.nl spelers uit de manneneredivisie interviewde, ben ik heel wat klasbakken tegengekomen. Spelers die zichzelf in de luttele minuten daarvoor afgelopen wedstrijd volledig in de strijd hadden gegooid stonden me als ware professionals te woord. Onder hen aardig wat Amerikanen. Niet zelden, als het om spelers van dat land van herkomst ging, liep ik echter aan tegen arrogante post-pubers die het woord 'team' zodanig spelden dat er wél een 'I' in voorkwam. Jongens die geloofden in God, maar deden voorkomen alsof ze zich boven Hem en iedereen verheven voelden.

Voormalig DBL-coach en oud-NBA'er Terence Stansbury zei me meer dan eens dat we geen volwassen Amerikaanse profs mogen verwachten, dat de jongens die net van college komen dat pas na een paar jaar zijn. Ik ben het met hem eens. Larry Abney, ex-EiffelTowers, was er een stuk explicieter over. "Nederland is populair vanwege de verhalen over Amsterdam, de koffieshops, the red light district," vertelde hij me ooit met iets van plaatsvervangende schaamte. Abney heeft in een van de meest beruchte college-teams aller tijden gespeeld en is opgegroeid in een spijkerhard deel van New York.

Gedurende dezelfde loopbaan ben ik - inmiddels weet ik: vanuit een soort schuldgevoel - ook vaak in gesprek geweest met bankzitters. En dan heb ik het niet over spelers die minstens tien minuten per pot in het veld stonden. Ik bedoel Nederlandse talenten die na de zoveelste wedstrijd zonder noemenswaardige speelminuten vooral onder de douche moesten om teleurstelling, ergernis en moedeloosheid van zich af te spoelen. Om van vernedering maar niet te spreken. In de door geldschieters - voor mij wat anders dan sponsoren - gedomineerde vaderlandse manneneredivisie is amper plaats voor talentontwikkeling. Daar hebben ze hun handen vol aan het pleasen en het in het gareel houden van een groep onvoldoende gemotiveerde blagen met een te grote mond. Voor degenen die denken dat dit wel meevalt heb ik een verrassing.

Nee, ik ga geen namen noemen. Niet van spelers, niet van clubs - een man een man, een woord een woord. Wél zaken die me ter ore zijn gekomen, alle uit betrouwbare bronnen. Zoals de klaagzang van diverse managers over leaseauto's die ze voor een politiebureau, bij een vliegveld en langs de snelweg Parijs-Lille moesten ophalen. Hun Amerikaanse bestuurders waren in geen velden of wegen te bekennen. Of die overzeese speler die na zijn allereerste FEB-wedstrijd tegenover een journalist zijn club, coach, teamgenoten en de Nederlandse competitie op niet mis te verstane wijze de grond in boorde. Of de Amerikaan die ik bij zijn club interviewde, waarvan ik dacht 'hij lijkt wel stoned' - later werd hij op het gebruik van cannabis betrapt. Of de 'college star' die een slinkse strategie had bedacht om zijn eigen coach eruit te werken. Om maar niet te spreken van het groepje Amerikanen dat in kennelijke staat bij een disco van bedenkelijk allooi eerst een auto ramde, om vervolgens een potje te gaan matten met de eigenaar van het vehikel en zijn vrienden. De meeste gevallen zijn met de 'mantel der liefde' bedekt.

In het weekblad Nieuwe Revu besteedde Igor Wijnker, journalist en schrijver van een biografie over Ton Boot, ooit aandacht aan dergelijke gebeurtenissen. Het leverde hem onder meer hoongelach van een deel van de Nederlandse basketbalwereld op. En waar haalde Wijnker het lef vandaan? 'Onze' Amerikanen zouden dát doen? Echt niet!Better believe it. Er zijn genoeg idolen van jonge basketballiefhebbers die ook buiten het speelveld voor spektakel zorgen. Ik ben iemand voor wie dat niet hoeft. In ieder geval niet tijdens het lopende seizoen. Sterker nog, als communicatieman geloof ik in de kracht van role models. Verder hecht ik waarde aan zaken als openheid, integriteit en loyaliteit, kernwaarden die Powerforward.nl tot een geliefde website maakten. Chris Carrawell, ex-Matrixx Magixx, was één van die Amerikaanse klasbakken die je met een gerust hart zo'n voorbeeldfunctie kon geven. Helaas gold dat voor veel van zijn landgenoten niet, of in beperkte mate.

En zo ben ik terug bij die voorbeeldige jongens, die stuk voor stuk ontzettend aardige jongens, waarvan de meesten in de verste verte geen serieuze kans hebben gekregen door te groeien van topjunior tot volwaardig eredivisiespeler. Eenieder die het topbasketbal volgt heeft er op dit moment minstens twee op zijn of haar netvlies staan, misschien wel een hele lichting. Ik bied die kanjers mijn welgemeende excuses aan voor het feit dat ik op mijn website nooit enige serieuze aandacht aan ze heb besteed. Weet dat ik die fout niet meer zal maken. Zij zijn degenen die het Nederlandse topbasketbal al jaren o zo goed had kunnen gebruiken. Stapje voor stapje beter, net als de competitie. Behalve een groepje op kortetermijnsucces beluste clubbestuurders is er vandaag de dag amper een basketballiefhebber te vinden die zijn eigen 'local hero' met liefde inruilt voor een Amerikaanse speler die na één seizoen de kuierlatten neemt. Ver weg van onze bescheiden DBL, de duiventil van de vaderlandse topsport.

Een behoorlijke tijd heb ik rondgelopen met het beeld dat in Nijmegen voor een Nick Domhof altijd minstens zo hard werd gejuicht als voor Carrawell. Wie hem ooit in Martiniplaza de lichten heeft zien uitschieten weet waarom. Wie ooit een praatje maakte met deze gedreven, maar zeer bescheiden man weet ook waarom. Ik ben dan ook klaar met die hordes Amerikanen, alle klasbakken ten spijt. Hoogste tijd om een nieuwe weg in te slaan. Ik hoop dat we veel van die Nederlandse jongens terug gaan zien binnen het huidige opleidingskader. Zodat hun talent en al die trainingsarbeid tóch nog tot hun recht komen. Zodat onze jeugd méér coaches en trainers met eredivisie-ervaring tot zijn beschikking heeft, mannen die er alles aan zullen doen om hen een vaste plek in de hoogste afdeling te laten bereiken. Aangevuld door twee Carrawells per team hebben we dan in de kortst mogelijke tijd een topcompetitie om je vingers bij af te likken. En een eenvoudig beheersbaar clubwagenpark.

Met hart en ziel,

Michel Kriek

© 2011 Op dit artikel rust copyright. Publicatie alleen met toestemming van de schrijver.

Meer Powerforward.nl

• “TIJD VOOR NIEUWE GENERATIE BASKETBALBESTUURDERS”
• b l o g – GROOTMOEDIGHEID OF KLEINZIELIGHEID?
• EREDIVISIE SPELEN VAN 25.000 EURO
• b l o g – STROPDAS EEN STUKJE STRAKKER
• EEN KORTE UPDATE VOOR MIJN LEZERS
• GEZELLIGE BEDOENING IN BEMMEL
• b l o g - KLAAR MET DIE HORDES AMERIKANEN
• “JONGEREN MOTIVEREN MEER TE BEWEGEN EN TE SPORTEN”
• b l o g - JA, IK BEN ERMEE GESTOPT
• “O NEE, DACHT IK, NIET WEER!”
• b l o g - EINDELIJK WEER NBA
• “JE ZIET DAT WIJ GEEN MOMENT OPGEVEN”
• SLORDIG, SPANNEND DUEL EREDIVISIEDEBUTANTEN
• YVONNE VAN DAALEN NAAR LEKDETEC.NL
• QUARTERBACK VOOR MAGIXX PLAYING FOR KIDSRIGHTS
• BATOUWE BASKETBALL GAAT LEKDETEC.NL HETEN
• SERIEUZE VERSTERKING VOOR WCAA GIANTS
• MARKEL HUMPHREY WEER IN HET LIMOENGROEN
• CTO AMSTERDAM IN DE NBB DAMESEREDIVISIE
• “WEINIG MENSEN DIE ÉCHT WETEN WAT IK ERVOOR GEDAAN HEB”
• “JE MOET VERTROUWEN IN JEZELF ÉN ELKAAR HEBBEN”
• “JE KUNT ER ALLEEN MAAR BETER VAN WORDEN”
• “WE ZIJN EEN CLUB DIE MET HET HART WIL WERKEN”
• DIVISION III-SPELER VOOR LANDSTEDE BASKETBAL
• COLLEGE-TOPPER VOOR MAGIXX PLAYING FOR KIDSRIGHTS
• ZWARE KNIEBLESSURE KRIS BIESTERS
• “IK GA HEUS NOG WEL EENS IN DE NBA SPELEN”
• NEDERLANDSE ROLLERS EUROPEES KAMPIOEN
• GROOTSE OPENING SEIZOEN NBB DAMESEREDIVISIE
• FIBA EUROPE SCHAFT DIVISIESTRUCTUUR AF