b l o g - EEN GROOTMEESTER AAN HET WERK

Oorverdovend spijkerhard. Samir Rezeika heet de nieuwe blogger van Powerforward.nl. Voorzien van een pen die net zo scherp is als zijn driepunter. Samir kijkt net als jij en ik naar de NBA, maar met net wat meer court vision. Rauw, eerlijk en basketbaljunk. Dát is Samir. Fasten your seatbelts.

DOOR SAMIR REZEIKA

Basketbal kan een prachtige sport zijn. Ook in New York. De aanzwellende ader op het voorhoofd van de coach is een schitterend fenomeen. Tijdens een time-out vierennegentig lijntjes op het tactiekbord weten te krassen. Het is een gave. De spelers hebben het ook maar druk. David Lee staat met zijn handen op z'n knieën kapot te gaan van vermoeidheid. Al Harrington klaagt. Hij vindt dat het team meer samen moet spelen. In basketbal betekent dat: "Ik krijg de bal te weinig". Hij heeft ook nog eens last van z'n schouders en laat ze nog even masseren. Die schouders moeten in topvorm zijn, want Al is vastberaden om nog zeker negenendertig schoten te nemen in de resterende 8 minuten.

De bankspelers kijken een beetje om zich heen. Eddie House tikt Jonathan Bender op z'n schouder en doet net alsof hij het niet was. Hij probeert zijn lach in te houden, maar de tranen komen uit zijn ogen en hij maakt knor geluiden, omdat 'ie door z'n neus staat te lachen. Chris Duhon tikt nog even in de knieholte van het standbeen van Bill Walker, die ongecontroleerd in elkaar zakt. En maar lachen. Het hoort er allemaal bij. Emotie, fysieke ongemakken, maar ook onderwaardering. Sinds kort is de personificatie van deze drie factoren in New York aangekomen. Tracy McGrady, de mooiste basketballer aller tijden, met de meest ongelukkige carriere ooit.

Je hoort voetbalcoaches weleens zeggen dat een speler zich heeft bewezen op de training. Dat vind ik een logische gedachte. Goed en hard trainen en dan een kans krijgen in het veld. In de NBA heb je geen training. Gevestigde namen spelen. Jongens die wat speciaals hebben. Een tatoeage op je voorhoofd, vier vingers aan een hand of omdat het kereltje 1.65 meter is en het zo ongelofelijk knap is dat hij zich staande kan houden. Nate Robinson is ook zo iemand. Hij had een ballenmachine van Roger Federer moeten worden. Lekker de hele dag ballen afvuren. Dan doet 'ie precies hetzelfde als dat hij nu doet, alleen dan verpest hij er geen team mee. Maar Nate is een miniatuur figuurtje dat hard kan dunken. Dat moet je vergelijken met een hond die een bal op zijn snuit kan hooghouden. Dat is een "ahh"-momentje. Het is lief, leuk. Schattig zelfs. Uit medelijden gaan mensen zoiets waarderen. Het is namelijk een beetje zielig dat een hond niet kan strijken. Of water kan koken. Zijn tekortkomingen ten opzichte van de mens worden dusdanig betreurd, dat de vaardigheden die hij wel bezit, overschat worden.

McGrady had in het begin van zijn carrière een goed jumpshot, redelijk driepuntschot en een fantastische drive. Fysiek sterk genoeg voor zijn positie en over sprongkracht had hij niks te klagen. Hij was allround. Een van de eerste nieuwe-generatie spelers in het backcourt. Lange jongens, die de bal aan een touwtje hadden en tevens konden schieten. Hij was een goede speler voor zijn leeftijd en had een hoeveelheid talent die eng was. Maar hij was geen gevestigde naam. Geen grote mond en dus ook geen kans. Omdat volgevreten vedettes, met een grote bek, het laatste sprankje hoop op wat extra erkenning niet op wilden geven.

Nadat McGrady van team was gewisseld, kreeg hij eindelijk z'n kans dankzij blessures van anderen. Eindelijk kon die enorme hoeveelheid talent zich openbaren. Hij ontwikkelde zich binnen een seizoen van kortgehouden kleuter, naar een volwassen, entertainende en onmisbare schakel in het achterveld van de Magic. Tracy liet zien, dat hij van een zeldzaam soort was. Een pure basketballer. Met een schitterende souplesse, die we zagen bij Michael Jordan en in zekere mate bij Kobe Bryant, passeerde en scoorde hij. Het was kunst. Een grootmeester aan het werk. Picasso en Michael Jordan in een. Hij innoveerde, hij scoorde en hij won.

Maar er zijn altijd kritische mensen. En dat waren in dit geval de fans van de tegenpartij. De mannen, die een helm hebben met twee bier blikjes aan de zijkant. Dikke buik eronder en een rood aangelopen hoofd, met een schuddende onderkin van het schreeuwen naar de beste speler van de tegenpartij. Als ze dan weer eens 48 minuten lang stonden te schreeuwen en in de laatste seconde werden verslagen door een magistraal driepuntschot van McGrady kon het festijn beginnen. De haatparade van de stereotype veelvraten, zonder enig inhoudelijk commentaar, bestond uit het feit dat hij een solist was. Alles zelf. Hij kon niet passen. En deed hij dat dus ook nooit. En het erge is dat anderen die gedachte nog overnamen ook. Mannen die de hele wedstrijd scheten lieten op de tribune en dan trots hun vinger opstaken. Mannen die er minimaal vijf liter bier doorheen werkten tijdens een wedstrijd. Mannen, die vierkantjes niet van rondjes konden onderscheiden. Hun kritiek werd serieus genomen. Door bekenden, vrienden en zelfs sommige media. Een stel schapen, op zoek naar materiaal om over te kankeren in de kroeg of tijdens verjaardagsfeestjes. En er was ook niemand die de feiten op tafel durfde te leggen. Want die werd weggelachen. Ik ben ook wel van de briljante grappen, want Tracy McGrady is toch echt de best passende shooting guard van de NBA.

Als je zoveel aanvallende wapens hebt voor jezelf, is het bijna onmogelijk om verdedigd te worden door een enkel persoon. McGrady kon de ring aanvallen. Altijd. Wanneer hij maar wilde. Maar beter nog was zijn sprongschot vanaf de dribbel. Sterker nog, Tracy McGrady had het beste sprongschot in de hele Amerikaanse basketbalcompetitie. En dat zorgde voor een hoop medespelers die vrij stonden. Tracy zag ze. Hij bereikte ze. Ook al kwam er niet meteen een score uit, hij was bereid de bal af te geven. En hij was bereid om zelf de schoten te nemen wanneer het nodig was. Als je constant gevaar hebt, en dat weet uit te buiten door te scoren, maar ook door te passen op dezelfde manier als McGrady, dan ben je een van de allergrootste offensieve krachten uit de geschiedenis van de NBA.

Helaas moet er geconstateerd worden dat de hoeveelheid talent van McGrady teveel was voor zijn lichaam. Na een aantal fantastische jaren, bleek het lichaam van McGrady niet opgewassen tegen de honderd wedstrijden per seizoen. Tegen alle beuken die een fantastische speler als hij krijgt. Schouders, rug en knieën heeft McGrady niet meer. Allemaal op. Het heeft hem beperkt in de afgelopen jaren. En helaas is dat ook hetgeen wat hem uit de geschiedenisboeken zal houden als de een na beste speler uit de geschiedenis van het basketbal, maar hem wel in de boeken zal zetten als de meest talentvolle speler in de geschiedenis van de NBA.

 

Meer Powerforward.nl

• “TIJD VOOR NIEUWE GENERATIE BASKETBALBESTUURDERS”
• b l o g – GROOTMOEDIGHEID OF KLEINZIELIGHEID?
• EREDIVISIE SPELEN VAN 25.000 EURO
• b l o g – STROPDAS EEN STUKJE STRAKKER
• EEN KORTE UPDATE VOOR MIJN LEZERS
• GEZELLIGE BEDOENING IN BEMMEL
• b l o g - KLAAR MET DIE HORDES AMERIKANEN
• “JONGEREN MOTIVEREN MEER TE BEWEGEN EN TE SPORTEN”
• b l o g - JA, IK BEN ERMEE GESTOPT
• “O NEE, DACHT IK, NIET WEER!”
• b l o g - EINDELIJK WEER NBA
• “JE ZIET DAT WIJ GEEN MOMENT OPGEVEN”
• SLORDIG, SPANNEND DUEL EREDIVISIEDEBUTANTEN
• YVONNE VAN DAALEN NAAR LEKDETEC.NL
• QUARTERBACK VOOR MAGIXX PLAYING FOR KIDSRIGHTS
• BATOUWE BASKETBALL GAAT LEKDETEC.NL HETEN
• SERIEUZE VERSTERKING VOOR WCAA GIANTS
• MARKEL HUMPHREY WEER IN HET LIMOENGROEN
• CTO AMSTERDAM IN DE NBB DAMESEREDIVISIE
• “WEINIG MENSEN DIE ÉCHT WETEN WAT IK ERVOOR GEDAAN HEB”
• “JE MOET VERTROUWEN IN JEZELF ÉN ELKAAR HEBBEN”
• “JE KUNT ER ALLEEN MAAR BETER VAN WORDEN”
• “WE ZIJN EEN CLUB DIE MET HET HART WIL WERKEN”
• DIVISION III-SPELER VOOR LANDSTEDE BASKETBAL
• COLLEGE-TOPPER VOOR MAGIXX PLAYING FOR KIDSRIGHTS
• ZWARE KNIEBLESSURE KRIS BIESTERS
• “IK GA HEUS NOG WEL EENS IN DE NBA SPELEN”
• NEDERLANDSE ROLLERS EUROPEES KAMPIOEN
• GROOTSE OPENING SEIZOEN NBB DAMESEREDIVISIE
• FIBA EUROPE SCHAFT DIVISIESTRUCTUUR AF